ویدیوی هوش مصنوعی برای تیم‌های تولید رسانه: چه چیزهایی می‌سازد و تیم شما هنوز چه کارهایی انجام می‌دهد

اول مشخص کنید با چه نوع اثری طرفید، بعد ببینید تصاویرش از کجا می‌آیند. اگر قالب کار گفت‌وگوی دو نفره است و ارزشش در خودِ مکالمه است، شما در تولید مصاحبه و پادکست هستید. اگر یک کاراکترِ تکرارشونده بارِ داستان را به دوش می‌کشد و باید در قسمت 9 دقیقاً همان‌طور به نظر برسد که در قسمت 1 بوده، شما در ویدیوی کاراکتر هستید. اگر هنوز چیزی فیلم‌برداری نشده و هدف این است که به تهیه‌کننده یا سفارش‌دهنده نشان دهید یک سکانس چه شکلی می‌تواند باشد، شما در پیش‌تصورسازی هستید. اگر برنامه تمام شده، قفل شده و فقط باید به یک قلمرو دیگر برسد، شما در دوبله هستید. دو سؤال دیگر هم تردیدها را برطرف می‌کند: کار به ازای هر قسمت جلو می‌رود یا به ازای هر فصل، و قبل از خروج از مجموعه چه کسی باید تأیید کند. پیش‌نمایش کانسپت به کسی پاسخ‌گوست که چراغ سبز می‌دهد؛ نسخه دوبله‌شده به کسی پاسخ‌گوست که مستر را منتشر کرده است.

نه، و بهتر است رک بگوییم. VisionStory دوربین را به‌جای شما روشن نمی‌کند، در اتاق تدوین نمی‌نشیند و قسمت شما را کات نمی‌زند. نه تایم‌لاین دارد، نه کانفورم، نه گرید و نه میکس. کاری که انجام می‌دهد مجموعه‌ای مشخص از کارها در اطرافِ تدوین است: ساختن مجری یا کاراکتری که در طول مجموعه قابل‌شناسایی بماند، تولید روایت با صدا و زبانِ انتخابی، کاهش نویز پس‌زمینه، ترمیمِ فوتیجی که آن‌قدر آسیب دیده که در وضعیت فعلی قابل استفاده نیست، آپ‌اسکیل کردن مسترِ تحویل، و ساخت نسخه‌های دوبله‌شده با لب‌خوانی هماهنگ از ویدیویی که از قبل قفل کرده‌اید. همه‌چیز به شکل یک فایل تحویل می‌شود که وارد پایپلاینی می‌شود که همین حالا هم دارید. فیلم‌برداری، داستان، تدوین، صدا و تصمیم خلاقانه نهایی دست تیم شما می‌ماند—جایی که باید باشد.

مالکیت و ریتم. یک آژانس پیامِ دیگران را تحت قوانین برندِ دیگران تولید می‌کند، پس تأییدها به سمت مشتری می‌رود و قیمت‌گذاری به ازای هر پروژه است؛ برای آن تیم‌ها ورک‌فلوهای آژانسی مناسب‌تر است. یک کریتورِ تک‌نفره مالک محتواست، اما معمولاً کل تیم هم خودش است؛ با ریتم انتشار هفتگی و تاریخچه نسخه‌های کم برای نگه‌داری. تیم‌هایی که این چهار ورک‌فلو برایشان ساخته شده، عنوان‌های خودشان را مالک‌اند و مثل یک اسلیت مدیریت‌شان می‌کنند: یک فصل سفارش داده می‌شود، چند نفر روی یک قسمت کار می‌کنند، یک داراییِ ساخته‌شده برای قسمت 2 باید در قسمت 11 هم همچنان هم‌خوان باشد، و باید کسی بتواند مشخص کند کدام کات منتشر شده و به چه زبانی. صفحات پایین همین حالت میانی را فرض می‌کنند.

هر چیزی که پای یک انسان واقعی را وسط می‌کشد. برای شبیه‌سازی صدا باید از صاحب صدا اجازه مستند داشته باشید، و استفاده از چهره به‌عنوان مجری—یا جایگزینی چهره در یک تصویر ثابت—نیاز به اجازه از صاحب چهره دارد؛ یک رضایت‌نامه امضاشده یا قرارداد با استعداد (talent) چیزی است که از بازبینی حقوقی جان سالم به در می‌برد، نه یک «باشه» شفاهی سر صحنه. فوتیج آرشیوی و عکس‌های ثابتی که خودتان نگرفته‌اید باید از دارنده حقوق مجوز بگیرد؛ این موضوع جدا از این است که آیا فایل قابل ترمیم هست یا نه. VisionStory فقط یک فایل تحویل می‌دهد و نه بیشتر: نه آپلود می‌کند، نه زمان‌بندی، نه انتشار؛ و نمی‌تواند تأیید کند که شما حقوقِ استفاده از چیزی را که به آن داده‌اید دارید. کسی که دکمه انتشار را می‌زند، یکی از افراد تیم شماست.

سه چیز. هر کدام از چیزی شروع می‌شود که از قبل مال شماست یا قبلاً مجوزش را گرفته‌اید—چه اسکریپت باشد، چه یک ترک صوتی، مجموعه‌ای از تصاویر ثابت، طراحی کاراکترِ تأییدشده یا یک کاتِ قفل‌شده—پس گذرِ اول، کارِ تدوین است نه شروع از صفحه سفید. هر کدام با این تمام می‌شود که یک فرد مشخص از سمت شما تصمیم بگیرد این نسخه آماده انتشار است، چون اینجا هیچ‌چیز خودش منتشر نمی‌شود. و هر مسترِ تأییدشده می‌تواند در 88 زبان دوباره منتشر شود، با 1,000+ صدا برای انتخاب؛ بنابراین نسخه‌ای که برای یک قلمرو دیگر ساخته می‌شود همان تأیید نهایی‌ای را دارد که نسخه اصلی داشته است. باقی موارد—قالب، منبع محتوا، ریتم انتشار و بازبین—چیزهایی هستند که این چهار را از هم جدا می‌کنند.